بشنو ای محبوب ...
که مقصود آفرینش ... تویی
نقطه مرکز و محیط کائنات ... تویی
آن مشیت و فرمان
که بین آسمان و زمین در حرکت است ... تویی
بسیط و مرکب تویی
من ادراک را در تو آفریدم
تا ... آیینه دیدار من باشد
اگر مرا ادراک کنی ... خود را نیز در خواهی یافت
اما ... اگر در سودای خود باشی
طمع مدار... که هرگز با ادراک نفس خود ... مرا ادراک کنی
تو به چشم من ... توانی دید، مرا و خود را
و به چشم خود ... نخواهی دید ،مرا و خود را
ای محبوب
چه بسیار که ... تو را خواندم وتو آوای من نشنیدی !
چه بسیار که ... جمال خود را بر تو نمودم
و تو ... رؤیت نکردی
چه بسیار ... خود راچون رایحه ای خوش در عالم ... پخش کردم
ومشام تو ... آن را احساس نکرد!
پس خود را ... چون طعامی ... در خوان هستی نهادم
وتو از آن ... تناول نکردی و نچشیدی
چرا نمی توانی ... در لمس اشیا ... مرا احساس کنی
و در شامۀ گل سرخ ... مرا ببویی
چرا مرا ... نمی بینی
چرا مرا... نمی شنوی
چرا ، آخر چرا؟
من از هر لذتی برای تو برترم
من از هر آرزویی مطلوب ترم
و از هر جمال زیباترم
زیبا منم ، ملیح و جذاب منم
مرا... دوست بدار
و غیر مرا دوست مدار
به من بیندیش و در سودای من باش
در سودای دیگری مباش
مرا در آغوش گیر
مرا ببوس
که وصالی چون وصال من نخواهی یافت
دیگران همه تو رابه خاطر خود دوست دارند
و من تو را ... به خاطر خودت ... دوست دارم
و تو از من می گریزی،
ای محبوب
تو با من ... در عشق ، مصاف انصاف ... نتوانی داد
زیرا اگر تو ... قدمی به من نزدیک شوی
من صد گام ... به تو نزدیک خواهم شد
من از نفس به تو نزدیک ترم
من از جان و نفَس به تو نزدیک ترم
غیر از من کیست که با تو چنین رفتار کند
مرا بر تو غیرت است
و دوست ندارم که تو را نزد غیر ببینم
حتی نخواهم که تو با خود باشی
نزد من باش تا نزد تو باشم
و چنان نزد من باش که از آن بی خبر باشی
ای محبوب
بیا تا پیش رویم به سوی وصال
اگر بر سر راه وصال ، فراق را یافتیم
طعم فراق را به او خواهیم چشاند
ای معشوق ... بیا دست در دست هم نهیم
و به پیشگاه آن حقیقت لایزال رویم
تا او میان ما حکمی جاودانه کند
و ما را صلح و آشتی دهد
آشتی پس از قهر ...
آه ... که چیزی لذت بخش تر از این در جهان نیست
نشستن ... در کنار یار
و با هم سخن گفتن .
شعر از محی الدین عربی – کتاب التجلیات
ترجمه حسین الهی قمشه ای
