روزگاری شد که در میخانه خدمت می کنم

 

                                       در لباس فقر ، کار اهل دولت می کنم

 

تا کی اندر دام وصل آرم تذروی خوشخرام

 

                                       در کمینم و انتظار وقت فرصت می کنم

 

واعظ ما ، بوی حق نشنید ، بشنو کاین سخن

 

                                      در حضورش نیز می گویم ، نه غیبت می کنم

 

با صبا ، افتان و خیزان می روم تا کوی دوست

 

                                     وز رفیقان راه استمداد همت می کنم

 

خاک کویت ، زحمت ما برنتابد بیش از این

 

                                    لطفها کردی بتا ، تخفیف زحمت می کنم

 

زلف دلبر ، دام راه و غمزه اش ، تیر بلا

 

                                   یاد دار ای دل که چندینت نصیحت می کنم

 

دیده بد بین بپوشان ، ای کریم عیب پوش

 

                                  زین دلیریها که من در کنج خلوت می کنم

 

حافظم در مجلسی ، دردی کشم در محفلی

 

                                  بنگر این شوخی که چون با خلق صنعت می کنم

 

       حافظ