به دست خود ... درختی می نشانم  

 

به پایش ... جوی آبی می کشانم

 

کمی تخم چمن ... بر روی خاکش 

   

 برای یادگاری ... می فشانم

 

درختم  ... کم کم آرد ... برگ و باری 

 

 بسازد بر سر خود  ... شاخساری

 

چمن روید درآنجا ...  سبز و خرم

   

شود زیردرختم  ... سبزه زاری

 

به تابستان  ... که گرما ... رو نماید  

 

درختم  ... چتر خود را ... می گشاید

 

خنک میسازد آنجا را ... ز سایه  

 

دل هر رهگذر را ...  می رباید

 

...

 

عباس یمینی شریف

 

..............................

این شعر هم ... یکی از شعرهای زیبای دوران دبستان ... بود

 

 

شاید  این شعر خیلی ها را با طبیعت آشتی داده ... 

 

 

سادگی ... زیبایی  این شعر و  موضوع نابی که داره ... باعث شده همیشه وقتی درختی

 

 

می بینم به یاد این شعر زیبا بیفتم

 

...

 

 

تازگی ها از همه شور و شر زندگی  ... به کودکی ها پناه می برم

 

 

هم نگران این قضیه هستم  ...هم از این حس کودکانه... احساس آرامش می کنم

 

 

نمی دونم چرا  ... وقتی پنجم دبستان بودم می خواستم  ... خیلی زود دکتر بشم

 

 

ولی حالا ... دلم برای کودکیها تنگ شده ...

 

 

 نویسنده : الهه ...